ยิ่งผมชื่นชมพระองค์มากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งคิดถึงเจ้าหญิงบาจรากิติยาภามากขึ้นเท่านั้น

ยิ่ง ชื่น ชม เจ้า หญิง พัชรกิจยาภา หัว ใจ กลับ ยิ่ง คิด ถึง พระ องค์ มี คน บาง คน ที่ เรา ไม่ เคย พบ ไม่ เคย พูด คุย และ อาจ รู้ จัก เพียง ผ่าน ภาพ ถ่าย หรือ เรื่อง ราว ที่ ปรากฏ อยู่ บน หน้า จอ เท่า นั้น แต่ เป็น เรื่อง น่า แปลก ที่ เมื่อ เวลา ผ่าน ไป ภาพ ของ คน เหล่า นั้น กลับ ค่อย ๆ เข้า ไป อยู่ ใน พื้น ที่ เล็ก ๆ แห่ง หนึ่ง ของ ความ ทรง จำ โดย ที่ เรา ไม่ ทัน รู้ ตัว เจ้า หญิง พัชรกิจยาภา คือ หนึ่ง ใน บุคคล ที่ ทำ ให้ เกิด ความ รู้ สึก เช่น นั้น สิ่ง ที่ ทำ ให้ ผู้ คน จด จำ พระ องค์ อาจ ไม่ ใช่ เพียง พระ อิสรยศ ไม่ ใช่

เพียง ภาพ ของ พระ ราชพิธี อัน สง่า งาม หรือ การ ปรากฏ พระ องค์ ต่อ หน้า สาธารณชน บาง ครั้ง สิ่ง ที่ ติด อยู่ ใน ใจ กลับ เป็น เพียง แวว พระ เนตร รอ แย้ม พระ สวน พระ อิริยาบถ หรือ ความ รู้ สึก บาง อย่าง ที่ ยาก จะ อธิบาย ออก มา เป็น คำ พูด ภาพ ถ่าย บาง ภาพ ใช้ เวลา เพียง ไม่ กี่ วินาที ใน การ มอง แต่ บาง ภาพ กลับ ทำ ให้ เรา หยุด อยู่ นาน กว่า นั้น เรา มอง ภาพ ของ พระ องค์ แล้ว อด ถาม ตัว เอง ไม่ ได้ ว่า อะไร ทำ ให้ คน ๆ หนึ่ง สามารถ กลาย เป็น ความ ทรง จำ ของ ผู้ คน ที่ ไม่ เคย พบ กัน ได้ บาง ที คำ ตอบ อาจ อยู่ ใน พลัง

อัน เงียบ งัน ของ ภาพ ภาพ หนึ่ง ภาพ พูด ไม่ ได้ แต่ บาง ครั้ง กลับ สามารถ เล่า เรื่อง ราว ได้ มาก มาย ดวง พระ เนตร ใน ภาพ ไม่ อาจ มอง กลับ มา ยัง ผู้ ชม แต่ กลับ ทำ ให้ เรา รู้ สึก ราว กับ ว่า เบื้อง หลัง ภาพ นั้น ยัง มี เรื่อง ราว อีก มาก มาย ที่ ยัง ไม่ ได้ ถูก เล่า และ ทัน ใด นั้น ความ ทรง จำ ก็ เริ่ม พูด ขึ้น มา มัน เหมือน ห้อง เก่า ห้อง หนึ่ง ที่ เรา คิด ว่า ปิด ประตู และ ปล่อย ให้ ฝุ่น เกาะ อยู่ มา นาน เพียง ภาพ หนึ่ง ปรากฏ ขึ้น ประตู บาน นั้น ก็ เปิด ออก อีก ครั้ง ความ รู้ สึก ที่ เคย หลับ ไหล กลับ ค่อย ๆ เดิน ออก มา

อย่าง เงียบ งัน โดย ไม่ ทัน ได้ ตั้ง ตัว มัน อาจ เป็น ความ ชื่น ชม อาจ เป็น ความ ผูก พัน และ บาง ครั้ง มัน อาจ เป็น เพียง ความ คิด ถึง ยิ่ง มอง ย้อน กลับ ไป ยิ่ง ทำ ให้ รู้ ว่า ความ ชื่น ชม ที่ แท้ จริง ไม่ จำเป็น ต้อง เริ่ม ต้น จาก เรื่อง ราว ยิ่ง ใหญ่ เสมอ ไป มัน อาจ บุคคล หนึ่ง ปรากฏ พระ องค์ ต่อ หน้า สาธารณชน จาก ความ สงบ นิ่ง ใน ช่วง เวลา หนึ่ง จาก รอย แย้ม พระ สวน เพียง เล็ก น้อย หรือ จาก แวว พระ เนตร ที่ ดู ราว กับ กำลัง เก็บ ซ่อน เรื่อง ราว มาก มาย เอา ไว้ ใน นั้น และ บาง ที สิ่ง เล็ก ๆ เหล่า นี้ กลับ

มี พลัง ยาว นาน กว่า คำ สรรเสริญ ที่ ดัง กึก ก้อง เสีย อีก เวลา เอง ก็ เป็น นัก เล่า เรื่อง ที่ แปลก ประหลาด มัน ไม่ เคย อธิบาย อะไร มัน เพียง ค่อย ๆ พา ทุก สิ่ง เดิน ทาง ออก ไป ไกล ขึ้น วัน หนึ่ง ผ่าน ไป แล้ว อีก เดือน หนึ่ง ก็ ผ่าน ไป ภาพ ถ่าย เก่า ๆ บาง ภาพ อาจ กลับ มี ความ หมาย มาก กว่า ใน วัน ที่ มัน ถูก ถ่าย เสีย อีก ช่วง เวลา ที่ เคย ดู ธรรมดา อาจ กลาย เป็น ความ ทรง จำ ที่ หลาย ปี ผ่าน ไป ผู้ คน ก็ ยัง หยัด ย้อน กลับ ไป มอง บาง ที นั่น คือ เหตุ ผล ที่ เรา ไม่ ได้ จด จำ บุคคล หนึ่ง เพียง เพราะ สิ่ง ที่ พระ องค์ ตรัส แต่ เรา จด จำ

เพราะ ความ รู้ สึก ที่ พระ องค์ เคย ฝาก เอา ไว้ เจ้า หญิง พัชรกิจ ยาภา ใน ความ รู้ สึก ของ ผู้ คน จำนวน ไม่ น้อย ทรง มี ภาพ ลักษณ์ ที่ โดด เด่น และ น่า จด จำ ทั้ง สง่า งาม และ เปลี่ยม ด้วย ความ เป็น มนุษย์ ทั้ง เข้ม แข็ง และ อ่อน โยน ใน เวลา เดียว กัน พระ อิสริยศ อาจ ทำ ให้ พระ องค์ ดู อยู่ ห่าง ไกล จาก ชีวิต ของ คน ทั่ว ไป แต่ ใน บาง ช่วง เวลา ภาพ เพียง 1 ภาพ กลับ ทำ ให้ ผู้ ชม รู้ สึก ได้ ว่า เบื้อง หลัง พระ อิสริยศ นั้น คือ มนุษย์ คน หนึ่ง ที่ มี เรื่อง ราว มี ความ รู้ สึก และ มี เส้น ทาง ชีวิต เป็น ของ พระ องค์ เอง และ ความ แตก

ต่าง ระหว่าง 2 สิ่ง นี้ เอง ที่ ทำ ให้ ความ ทรง จำ ยิ่ง ลึก ลง ไป หาก พระ อิสริยศ เปรียบ เสมือน มงกุฎ ความ รู้ สึก ของ ประชา ชน ก็ คง เปรียบ ได้ กับ กลีบ ดอก ไม้ ที่ ค่อย ๆ ร่วง ลง บน พื้น มงกุฎ อาจ เป็น สิ่ง ที่ ทุก คน มอง เห็น แต่ กลีบ ดอก ไม้ เหล่า นั้น ต่าง หาก ที่ บาง คน เลือก จะ เก็บ เอา ไว้ ใน หัว ใจ มี คำ ถาม หนึ่ง ที่ กลับ มา เสมอ ทุก ครั้ง เมื่อ ได้ มอง ภาพ ของ พระ องค์ เหตุ ใด ยิ่ง ชื่น ชม หัว ใจ ก็ ยิ่ง คิด ถึง บาง ที คำ ตอบ อาจ เป็น เพราะ ความ ชื่น ชม ทำ ให้ เรา เฝ้า มอง แต่ ความ รู้ สึก ทำ ให้ เรา เก็บ ใคร บาง คน เอา ไว้ ใน

ความ ทรง จำ เมื่อ บุคคล หนึ่ง เป็น เพียง ชื่อ เรา อาจ อ่าน แล้ว ก็ ลืม แต่ เมื่อ ชื่อ นั้น เชื่อม โยง เข้า กับ ความ รู้ สึก มัน จะ เริ่ม มี ชีวิต อีก แบบ หนึ่ง อยู่ ใน ใจ ของ เรา มัน อาจ กลับ มา ใน ช่วง เวลา ที่ เรา ไม่ ทัน คาด คิด ใน ช่วง บ่าย ที่ เงียบ สงบ ใน เสียง เพลง เก่า ๆ ใน ภาพ ฝ่าย ที่ บังเอิญ พบ เจอ แล้ว เรา ก็ คิด ถึง พระ องค์ อีก ครั้ง ไม่ ใช่ เพราะ ต้องการ ค้น หา เรื่อง ราว ที่ น่า ตื่น เต้น ไม่ ใช่ เพราะ ต้องการ รู้ ว่า วัน พรุ่ง นี้ จะ เกิด อะไร ขึ้น แต่ เพียง เพราะ ใน ความ ทรง จำ ของ เรา พระ องค์

ได้ กลาย เป็น ส่วน หนึ่ง ของ ความ รู้ สึก บาง อย่าง ที่ งด งาม และ บาง ที นั่น อาจ เป็น สิ่ง ที่ พิเศษ ที่ สุด เพราะ พระ อิสริยศ อาจ เปลี่ยน แปลง กาล เวลา อาจ เดิน หน้า ต่อ ไป ข่าว สาร ต่าง ๆ อาจ ถูก แทน แทน ที่ ด้วย เรื่อง ราว ใหม่ ๆ แต่ ความ ทรง จำ ของ มนุษย์ ไม่ ได้ ทำ งาน เช่น นั้น มัน จะ เก็บ รักษา สิ่ง ที่ หัว ใจ เห็น ว่า ควร ฆ่า แก่ การ เก็บ ไว้ และ หาก วัน หนึ่ง เรา หัน กลับ มา มอง ภาพ ของ เจ้า หญิง พัชรกิจยภา อีก ครั้ง บาง ที สิ่ง แรก ที่ เกิด ขึ้น ใน ใจ อาจ ไม่ ใช่ คำ ถาม เกี่ยว กับ ราชวงศ์ พระ ราชพิธี หรือ เรื่อง ราว

ที่ ยัง ไม่ มี คำ ตอบ แต่ อาจ เป็น เพียง ประโยค สั้น ๆ ว่า วัน นั้น เพราะ เหตุ ใด หัว ใจ ของ เรา จึง คิด ถึง พระ องค์ มาก ถึง เพียง นี้ บาง ที เรา อาจ ไม่ มี วัน ได้ คำ ตอบ ที่ สมบูรณ์ แต่ ก็ ไม่ เป็น ไร เพราะ มี คน บาง คน ที่ เข้า มา อยู่ ใน ความ ทรง จำ ของ เรา ไม่ ใช่ เพื่อ ให้ เรา อธิบาย ว่า ทำไม แต่ เพียง เพื่อ อยู่ ตรง นั้น อย่าง เงียบ งัน ยาว นาน และ ลึก พอ ที่ จะ ทำ ให้ ทุก ครั้ง ที่ เรา หัน กลับ ไป มอง หัว ใจ ยัง คง จด จำ พระ องค์ ได้ เสมอ นะ เฮ เฮ เฮ เฮ เฮ